از حضرت پيغمبر صلى اللَّه عليه وآله وسلّم به امامت حضرت امير المؤمنين [ عليه السلام ] قائل شده‌اند هفتاد و سه فرقه‌اند و باقى از امّت وى بيرونند . وجمعى بر آنند كه اصول مذاهب اسلاميّه هفتاد و سه مذهب است ، واصول وفروع را همه اگر بشمارند از هفتصد متجاوز است . و به هر تقدير جميع علماى شيعه كه در قديم بوده‌اند مذهب صوفيه را از جملهء مذهبهاى سنّيان گرفته‌اند واكثر سنّيان خود قائلند به اينكه صوفيّه از ايشانند « 1 » .

--> ( 1 ) - بر اهل اطلّاع از تاريخ پوشيده نيست كه قدماى متصوّفه تماماً از اهل سنّت بوده‌اند با اين كه كتب تراجم صوفيّه نيز گواه اين مطلب است - مثلًا جامى در [ نفحات الانس : 28 ] از قول قشيرى مىگويد : خواص اهل تسنّن به تصوّف معروف بوده‌اند - ما ذيلًا چند نمونه از گفتار صوفيان را ذكر نموده تا در دلالت وهدايت اذهان صوفيان صافى ضمير وشيعيان متمايل به تصوّف ، ايشان را يارى نمائيم ، چه اين كه بسيارى از ايشان از اين نكته غافلند وسلوك اين طريقت را موجب تحكيم محبّت امير المؤمنين عليه السلام دانسته ، و ذكر تولّا وتبرّا مىگيرند و اين دو را دو بال پرواز خود به سوى معنويّت مىدانند ، و با وجود اين دست ارادت به كسانى - از قبيل محيى الدين عربى وغيره - داده‌اند كه در عالم كشف وشهود ادّعائى خود ، شيعيانِ همان امير المؤمنين عليه السلام را به شكل خوك مىبينند . مگر نه اين است كه محبّت دشمنان على عليه السلام مانع ثواب ، و موجب عقاب است ؟ . مگر چنين نيست كه منحرف از مقام ولايت ؛ اهل باطل است ؟ و اگر كسى ذرّه‌اى محبّت دشمنان امير المؤمنين عليه السلام را در دل داشته باشد